متفورمین

“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.”

سکانس اول؛

آقای به اصطلاح رییس جمهور: یک عده پولدار مفت‌خور به دلیل این که پول بیشتری دارند سهم بیشتری از یارانه‌ها را به خودشان اختصاص داده‌اند. اینها سال‌هاست که دارند حق مردم فقیر و بیچاره را می‌خورند. با طرح هدفمند کردن یارانه‌ها به امید خدا دست اینان از بیت‌المال ملت کوتاه می‌شود و حق به حق‌دار می‌رسد! 
ناگهان چشمانمان برقی زد و آهی از نهادمان بلند شد که سالهاست با پولی که حق ما نیز هست، عده‌ای پول روی پول انباشته‌اند و زندگی آنچنانی برپا ساخته‌اند و این که چرا ما باید این گونه زندگی کنیم و آنها آن گونه!

نه تنها تمام اطلاعات زندگیمان را، که به اصطلاح رأیمان را نیز به آنها دادیم و از آنها عدالت را گدایی کردیم! 

سکانس آخر؛

سناریوی بالا از ذهنم می‌گذرد و بی‌اختیار می‌خندم. می‌خندم و می‌خندم و می‌خندم. از شدت خنده دلم درد می‌گیرد. آخ! بدجوری درد گرفته‌ است. اشک از گوشه‌ی چشمم جاری می‌شود. دلم را می‌گیرم. سرم را روی کیبورد می‌گذارم و زار زار می‌گریم. اشک می‌ریزم به حال ملتی که زندگی‌شان، نان شبشان، اطلاعات خانوارشان، آبرویشان، عزت نفسشان را به دست قدرت‌طلبانی دادند که از عدالت جز به قدر دستاویزی برای زیاده‌خواهی خود نمی‌دانند!

نمی‌دانم این که این را اینجا بگویم جزء سیاست‌های شریف شرکتمان هست یا نه؟! ولی از آنجایی که نه مسؤولان امنیتی(!) کشور و نه مسؤولان تصمیم‌گیر شرکت با متفورمین من سر و کاری ندارند، می‌گویم! 
در روز عاشورا یکی از بچه‌های شرکت ما را گرفته‌اند. همیشه به این فکر کرده‌ام که اگر روزی مثلا خبر مرگم را در شرکت، دانشگاه یا محله‌مان بزنند همکارانم، همکلاسی‌هایم یا همسایه‌هایم چه عکس‌العملی از خود نشان می‌دهند. آیا سرشک اشکی جاری خواهد شد؟ یا حداقل چند ساعت (یا دقیقه)‌ دل و دماغشان به کار یا درس نمی‌رود؟! در این روزها هم گاهی به این فکر می‌کنم که اگر یکی از آن باتوم‌ها بر فرقم فرود بیاید یا اگر از آن تفنگ‌هایی که وجودشان تکذیب می‌شود گلوله‌ای بر وجود من بنشیند!‌ یا اگر با لگد و باتوم برقی حواله‌ی یک ون شوم! اگر ... اگر ...
همیشه سعی می‌کنم خودم را برای بدترین برخورد اطرافیان آماده کنم و کم‌ترین انتظار را از آنها داشته باشم. ولی این روزها همه‌اش به این فکرم که خدا کند این دوست ما هیچ‌گاه نفهمد برخوردی را مسؤولین تصمیم‌گیر شرکت بعد از شنیدن خبر دستگیری‌اش از خود نشان دادند و تصمیماتی که گرفتند که به موجب آن تمام کامپیوترهای شرکت از لوث وجود فیلم‌ها و عکس‌های فتنه‌برانگیز(!) پاک شد و از همه مضحک‌تر قاب عکسی اعلا از شخص اول مملکت با جمله‌ای در زیرش که «ولایت فقیه برای ما یک هدیه‌ی الهی است» بر فراز دیوار شرکت افراشته شد تا اگر احیانا گذر مأموران امنیتی به اینجا افتاد، با دیدن قاب عکسی که هنوز بوی نویی می‌دهد(!) به ولایت‌مداری مسؤولان تصمیم‌گیر شرکت پی ببرند! 

خلاصه این که چند روزی است زیر سایه‌ی ولایت امرار معاش می‌کنیم!

یادم هست 12 ساله که بودم ایده‌ای در ذهنم شکل گرفته بود مبنی بر این که این وثوق‌الدوله شاید از اجداد ما باشد.

اول مهر که شد، سراسیمه به سراغ کتاب تاریخ سوم راهنمایی فاطی رفتم و یادم نیست چه قدر طول کشید تا از میان صفحات آن کتاب قطور اسم وثوق‌الدوله را پیدا کنم. تنها جمله‌ای که در موردش نوشته شده بود این بود: «حسن وثوقی، معروف به وثوق‌الدوله، یک وطن‌فروش بود.»

از همان موقع بود که قید پیدا کردن جد و آباد را کلاً زدم و به بی‌اصل و نسب بودنمان و زندگی زیر خط فقرمان جداً افتخار کردم.

ابتلا به آنفولانزا به معنی این که ویروسی وارد بدن ما شود و چند روزی بدن درد و بی‌حالی و سرفه و عطسه و آب‌ریزش از چشم و بینی به ارمغان آورد، هر چند بسیار دردناک است و حتی فکر کردن به خاطره‌ی آخرین باری که به آن مبتلا شده‌ایم، آه از نهادمان بلند می‌کند؛ ولی در برابر ابتلای روحی به آنفولانزا از لحاظ اثرات اجتماعی و اضطرابی که وسواس‌گونه به جان برخی از ما افتاده است و حتی احساسات و روابطمان را تحت تأثیر قرار داده است، چندان هم خطرناک و بد نیست. اضطرابی که به نظر من چنان سیستم ایمنی بدن را ضعیف می‌کند که آن را در برابر ورود هر نوع ویروسی خلع سلاح می‌نماید.
من خودم به خاطر ویژگی‌های شخصیتی‌ام تقریبا هیچ‌گاه از روبوسی و پروتکل‌هایی که در ملاقات‌های اقوام و آشنایان انجام می‌گیرد استقبال نمی‌کنم. پروتکل‌هایی که بیش‌ از آن که جنبه‌ی صمیمیت آن مطرح باشد،‌ شکل رسمی و تشریفاتی گرفته است و در بسیاری موارد تقریبا هیچ جنبه محبت و صمیمیتی در آن مدنظر نیست! گاه‌گاهی هم که به مدد تب‌خالی که به گوشه‌ی لبم نشسته و یا دستمالی که در دست دارم شرعا و قانونا از انجام این تشریفات معاف هستم، روزهای خوشی برایم محسوب می‌شوند!
این‌ها را گفتم که بگویم با وجود این ویژگی‌ مزخرفی که دارم ولی این روزها با دیدن خیل افرادی که به آنفولانزا به لحاظ روحی مبتلا شده‌اند دلم می‌گیرد. وقتی به مهمانی می‌روم و میزبان بعد از باز کردن در سه قدم به عقب می‌رود تا مبادا من بیماری‌ای داشته باشم و به سبب فرهنگ پایینم بخواهم با او روبوسی کنم، لبخند بر لبانم می‌ماسد. وقتی مهمانی سرزده به خانه‌مان می‌آید و با فهمیدن این که یکی از اعضای خانواده علایم سرماخوردگی دارد، سریعا بچه‌اش را به آغوش می‌گیرد تا مبادا دستش به مبلمانی، در و دیواری، جایی بخورد و با آوردن بهانه‌ای نخ‌نما سراسیمه از راهی که آمده است برمی‌گردد، در همان حالی که از وسواس‌های بی‌اساسشان خنده‌ام می‌گیرد، در آن لایه‌های زیرین، دلم هم بدجوری می‌شکند. هر چند که در ظاهر حق را به آنها می‌دهم. آخر هر چه باشد من بچه ندارم تا احساسشان را درک کنم!
هرچند بدجنسی آنفولانزای نوع A که امسال رواج پیدا کرده در قدرت سرایت بسیار بیشتر آن است و به همین علت حساسیت‌ها هم بسیار بالا رفته است،‌ ولی به نظر من بر اساس آمار اگر تمام افرادی که با مبتلایان به این بیماری تماس داشته‌اند بیمار شده بودند، به صورت نمایی این بیماری گسترش پیدا می‌کرد و خیلی زودتر از این‌ها شاهد همه‌گیری فاجعه‌باری بودیم. پس طبق نظریه‌ی من در ابتلا به آنفولانزا علاوه بر سرایت، عوامل دیگری نظیر مقاومت بدن و روحیه‌ی فرد نیز موثرند به طوری که می‌توانند نقش عامل اول را خیلی کم‌رنگ کنند.
به همین دلیل است که با شروع زنگ خطرهای همه‌گیری آنفولانزا، روزانه حداقل سه عدد لیموشیرین، یک عدد شلغم و سه عدد گوجه‌فرنگی به صورت خام یا پخته‌شده و سایر میوه‌ها و سبزیجات حاوی آنتی‌اکسیدان‌ها و ویتامین‌ها را به صورت جدی در سبد غذایی وارد کرده‌ام و عادت بد دست بردن به دهان و چشم را ترک کرده‌ام. به همه نیز این روش را پیشنهاد می‌کنم و به‌جد بر این باور هستم که بیش از ۹۰ درصد آدم‌های اطرافمان (حتی آنها که در پیاده‌رو از کنارشان عبور می‌کنیم) آن قدر سطح آگاهی بالایی دارند که در صورت ابتلا، حداکثر توجه خود را در رعایت بهداشت به خرج بدهند. پس اگر مهمان بیماری که ناآگاه یا حتی بی‌فرهنگ است، برایمان آمد و آغوشش را برایم باز کرد، اگر از سلامت خودم اطمینان داشتم او را در آغوش می‌گیرم و در فرصتی که مطمئن هستم او متوجه نمی‌شود دست و صورتم را می‌شویم. در این صورت حتی اگر از مبتلایان به آنفولانزای نوع A و یا حتی از قربانیان آن باشم باز خیالم راحت است که حداقل اخلاق را، طبق تعریف خودم، زیر پا نگذاشته‌ام و از آنفولانزای روحی مصون هستم.

وقتی در حالی که دارم قند توی دهانم می‌گذارم به آلا که سراغ قندون رفته، نهیب می‌زنم که «قند اَخّه!»

به صورت اتفاقی یک سر به سایت خبری(!) رجانیوز زدم که با دیدن نظرسنجی زیر کفم برید!

حالا گیرم حرف آقای همسر را قبول کنیم که بالاخره هر نظری داشته باشی توی حداقل یکی از گزینه‌ها صدق می‌کنه، ولی آخه من موندم از نتیجه‌ی یک چنین نظرسنجی‌ای چی رو می‌خوان بفهمن! تازه به غیر از این، کسی که نظرش اینه که گزینه «می‌تونه بهتر باشه» درسته نظرش در مورد گزینه‌ی «جای کار داره» چیه؟! یا این که ... هیچی بابا دارم وقتمو تلف می‌کنم سر چی(!!؟؟) برم یه کوکو سیب‌زمینی درست کنم که شام نداریم.